نانو ذرات نقره به دلیل خصوصیات ضد باکتریایی جهت ضدعفونی محیط، تجهیزات و نیز گندزدائی آب در مزارع مختلف طیور مورد استفاده قرار می گیرد. یکی از مشکلات مزارع مرغ مادر، افت باروری خروس در اواسط دوره تولید است. لذا هدف این مطالعه بررسی آثار نانو ذرات نقره بر سیستم تولیدمثلی بلدرچین ژاپنی نر به عنوان یک مدل آزمایشگاهی بود. در این آزمایش، تعداد 24 قطعه بلدرچین نر در قالب طرح کاملاً تصادفی با چهار تیمار و شش تکرار استفاده شد. تیمارهای آزمایشی شامل صفر، 12، 36 و 108 قسمت در میلیون (ppm) نانو ذرات نقره بود که در آب آشامیدنی مورد استفاده قرار گرفتند. در پایان دوره 42 روزه آزمایش، وزن بدن تمامی پرندگان، وزن بیضه ها، شاخص گنادی و تولید اسپرم روزانه مورد ارزیابی قرار گرفتند. جهت بررسی غلظت سرمی تستوسترون، قبل از کشتار از ورید زیر بال نمونه خون اخذ و سرم آن جداسازی شد. وزن بیضه ها در دو گروهppm 36 و 108 نانو ذرات نقره (به ترتیب 3/6 و 5/6 گرم) نسبت به گروه شاهد (8/8 گرم) کاهش یافت. شاخص گنادی در گروهppm 36 نانو ذرات (46/0± 92/2) کاهش معنی داری نسبت به گروه شاهد (47/0± 74/3) نشان داد (05/0P<). نانو ذرات نقره در سطحppm 108 سبب افت تولید اسپرم روزانه (1/28± 6/110 میلیون) در مقایسه با گروه شاهد (4/94± 7/327 میلیون) شد (05/0P<). کاهش تراکم سلولی در لوله های منی ساز، مجاری آوران دور و آوران نزدیک اپیدیدیمی و مجاری اپیدیدیم در تیمار دریافت کننده ppm 108 نانو ذرات نقره نسبت به گروه شاهد معنی دار بود (05/0P<). نتایج حاضر نشان داد که نانو ذرات نقره عملکرد تولیدمثلی بلدرچین نر را کاهش می دهد.

سابقه و هدف: عملکرد تولیدمثلی نژادهای مختلف گوسفند در ایران پایین است و پرورش این گونه دامی از نظر اقتصادی زیاد به صرفه نیست. بنابراین باید راهکارهای اساسی و کاربردی برای افزایش عملکرد تولیدمثلی در گوسفند انجام شود. یکی از راهکارهای مناسب استفاده از برنامه های مختلف هورمون درمانی نظیر استفاده از گونادوتروپین جفت انسانی و هورمون آزادسازی گونادوتروپین ها در میش های سوپراوولاسیون شده (تخمک ریزی چندتایی) با گونادوتروپین جفت اسب سانان، است. با این وجود، نتایج مطالعات گوناگون در ارتباط با کاربرد این هورمون ها در نژادهای مختلف، متفاوت است. لذا مطالعه حاضر برای بررسی تاثیر این هورمون ها بر عملکرد تولیدمثلی گوسفندان لک و ترکی قشقایی در شرایط پرورش عشایری انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر به صورت دو آزمایش مجزا انجام شد و در هر آزمایش 75 راس میش لک و ترکی قشقایی (3 تا 4 ساله) و به-ترتیب با میانگین وزنی 6/2 54 و 9/1 59 کیلوگرم انتخاب شدند. چرخه فحلی میش ها در فصل تولیدمثلی با استفاده از اسفنج های محتوی پروژسترون برای یک دوره 14 روزه همزمان شد. آنگاه یک روز قبل از خارج نمودن اسفنج ها، به میش های لک و ترکی قشقایی به ترتیب 500 و 600 واحد بین المللی گونادوتروپین جفت اسب سانان به شکل درون ماهیچه ای تزریق شد. بعد از برداشت اسفنج، همه میش ها فحل شده و به سه گروه مختلف تیماری تقسیم شدند. گروه اول در هر آزمایش به عنوان شاهد در نظر گرفته شد و به گروه های دوم و سوم در هر آزمایش به ترتیب 500 واحد بین المللی گونادوتروپین جفت انسانی و نیم میلی لیتر هورمون آزادسازی گونادوتروپین ها تزریق شد. سپس در هر آزمایش فراسنجه هایی نظیر زمان شروع فحلی(ساعت)، نرخ بازگشت به فحلی، نرخ آبستنی، نرخ زایش، نرخ چند قلوزایی، تعداد بره های متولد شده و نرخ بره زایی اندازه گیری شد. یافته ها: نتایج در میش های لک قشقایی (آزمایش اول) نشان داد که نرخ بازگشت به فحلی بین گروه های مختلف تیماری تفاوت معنی داری نداشت (05/0

اثر تزریق ویتامین B1 (تیامین هیدروکلراید) در سه سطح صفر (T0)، (T5) 5 و (T50) 50 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن و در سه تکرار، بر شاخص های تولیدمثلی 45 عدد ماهی ماده (698.6±8.9 گرم) استرلیاد (Acipenser ruthenus) در تانک های فایبرگلاس بررسی گردید. ماهیان با جیره ای حاوی 1 g/kg آمپرولیوم هیدروکلراید (به عنوان آنتی تیامین) در جیره یک بار در روز به مدت 5 ماه پیش از تولیدمثل تغذیه شدند. در انتهای دوره 5 ماهه، شاخص قطبیت هسته اختلاف معناداری در تیمارها نشان نداد (p>0.05). هورمون استرادیول اختلاف معناداری در بین تیمارها نداشت (p>0.05)، اما هورمون تستوسترون تحت تاثیر تزریق تیامین بود (p<0.05). هماوری و زمان پاسخ به تزریق تفاوت معناداری در بین تیمارها نشان ندادند (p>0.05)، اما تعداد تخمک در گرم و درصد هچ تفاوت معناداری داشت (p<0.05). با توجه به نتایج، تزریق تیامین هیدروکلراید به میزان 50 میلی گرم به ازای کیلوگرم وزن بدن دارای اثرهای مثبت بر عملکرد تولیدمثلی داشته و می تواند اثرهای منفی ناشی از آنتی تیامین را در محیط های طبیعی کاهش دهد.

هدف از این تحقیق دستیابی به بهترین زمان تلقیح مصنوعی در میش های تالشی بود. به همین منظور تعداد 150 راس میش تالشی انتخاب و به طور تصادفی به سه گروه مساوی تقسیم شدند. تمام میش ها برای همزمان شدن فحلی به مدت 14 روز سیدرگذاری شده و همزمان با سیدربرداری به ازای هر میش 400 واحد بین المللی PMSG به صورت عضلانی تزریق شد. گروه اول 28 ساعت پس از خروج سیدر (AI28)، گروه دوم 40 ساعت پس از خروج سیدر (AI40) و گروه سوم 52 پس از خروج سیدر (AI52) تلقیح داخل گردن رحمی شدند. تمامی میش ها حدود 24 ساعت پس از خروج سیدر علایم فحلی را نشان دادند. نتایج بازدهی تلقیح و عملکرد تولیدمثلی نشان داد که در نرخ چندقلوزایی و دوقلوزایی بین گروه ها، اختلاف معنی داری مشاهده نشد. اما بازدهی تلقیح، نرخ بره زایی و در گروه های مختلف دارای اختلاف معنی داری بودند (P<0.05). بازدهی تلقیح و بازدهی زایمان در گروه های AI40 و AI52 به ترتیب برابر با 50 و 38 درصد بود که با گروه AI28 که 18 درصد بود تفاوت معنی داری داشت (P<0.05). نرخ بره زایی در گروه های AI40 و AI52 به ترتیب برابر با 58 و 38 درصد بود که با گروه AI28 تفاوت معنی داری نشان داد (P<0.05). نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد که بهترین زمان تلقیح در میش تالشی بین 40 تا 52 ساعت پس از خروج سیدر می باشد.

هدف این تحقیق بررسی تأثیر سن از شیرگیری بره ها بر عملکرد تولیدی و تولیدمثلی میشهای لری بختیاری بود. تعداد 103 رأس میش شیرده با میانگین سنی 4 سال، در یکی از سه تیمار زیر قرار گرفتند: 1-زود از شیرگیری (شیرگیری در 60 روز پس از زایش؛ 34 رأس)، 2-شیرگیری همانند آنچه در سیستم سنتی انجام میشود (شیرگیری در 90 روز پس از زایش؛ 34 رأس) و 3-دیر از شیرگیری (شیرگیری در 120 روز پس از زایش؛ 35 رأس). 60 روز پس از زایش، معرفی قوچ به گله انجام شد. از هر گروه، میش هایی که آبستن شدند در ادامه آزمایش حضور یافتند. قوچ ها در فصل جفتگیری دوباره وارد گله شدند. درصد میشهای فحل، فاصله زایش تا اولین فحلی و تا آبستنی، فاصله بین دو زایش، درصد آبستنی و تعداد بره متولد شده، رکوردگیری شد. درصد فحلی و آبستنی پس از اولین زایش، به طور معنی داری (0/05>p) در میشهای تیمار 1 بیشتر از میشهای تیمار 2 و 3 بود. بازگشت به فحلی و آبستنی پس از اولین زایش، در میشهای تیمار 1زودتر از میشهای تیمار 2و 3 اتفاق افتاد (0/01>p). متوسط فاصله بین سه زایش در میشهای تیمار 1کمتر از میشهای تیمار 2و تیمار 3بود (0/01>p). در زایش دوم، تعداد بره متولد شده به ازای هر رأس میش در معرض آمیزش، در تیمار 1 بیشتر از تیمارهای 2و 3بود (0/05>p). به عنوان نتیجه، شیرگیری بره ها در سن 60 روزگی باعث افزایش عملکرد میشها می شود.

هدف این تحقیق، بررسی تفاوت پاسخ عملکرد تولیدمثلی بره میشها و میشهای مسنتر لری بختیاری به فلاشینگ بود. به این منظور از میشهای سالم یک گله 55 رأس بره میش و 245 رأس میش بالغ انتخاب شدند. هر یک از بره میشها یا میشهای بالغ به طور تصادفی در یکی از سه تیمار: بدون فلاشینگ(شاهد)، فلاشینگ با دانه جو و فلاشینگ با دانه جو و چربی قرار گرفت. جیره فلاشینگ از دو هفته قبل از معرفی قوچ به گله تا سه هفته پس از آن در اختیار میشها قرار داده شد. نتایج نشان داد که، بر خلاف میشهای بالغ، نرخ آبستنی و نرخ زایش در بره میشها تحت تاثیر تیمار قرار گرفت (0/05 >p). در بره میشها، تعداد بره متولد شده به ازای هر رأس میش در معرض آمیزش در تیمار فلاشینگ با دانه جو و چربی بالاتر از دو تیمار دیگر بود (0/05>p) در صورتی که در میشهای بالغ، اختلاف میشهای تیمار فلاشینگ با دانه جو و چربی از نظر تعداد بره متولد شده به ازای هر رأس میش در معرض آمیزش تنها با تیمار شاهد معنی دار بود (0/05 >p). طول دوره آبستنی در بره میشها و میشهای بالغ در تیمارهای مختلف اختلاف آماری معنی داری نداشت. نرخ دوقلوزایی در بره میشها و میشهای بالغ تحت تاثیر تیمار قرار گرفت اما میزان این تاثیر در بره میشها بیشتر بود (به ترتیب 0/01>p و 0/05>p). بنابراین به نظر می رسد که در میشهای بالغ فلاشینگ و در بره میشها فلاشینگ با چربی باعث افزایش عملکرد تولیدمثلی میگردد.

زمینه مطالعاتی به منظور بهبود بازده تولید مثلی، نخست باید اطلاعات جامعی از دامداری ها در دست داشت. پژوهش حاضر با هدف بررسی عملکرد تولید مثلی میش های قزل در تعدادی از گوسفندداری های موجود در استان های آذربایجان شرقی و غربی انجام شد. روش کار: پس از طراحی پرسشنامه ها، 30 گله گوسفند نژاد قزل از مناطق مختلف استان آذربایجان شرقی و استان آذربایجان غربی (15 گله در هر استان) به صورت تصادفی انتخاب شدند. سپس دامداران منطقه با استفاده از پرسشنامه مصاحبه شدند و اطلاعات مربوط به عملکرد تولید مثلی جمع آوری شد. نتایج پرسشنامهها به صورت درصد (برای داده های طبقه بندی شده) و میانگین ± انحراف معیار (برای سایر داده ها) گزارش شدند. نتایج: بر اساس نتایج این پژوهش 87 درصد سامانه های پرورش در دو استان روستایی بودند. متوسط شاخص های تولید مثلی در دو استان عبارت بود از: 79 درصد نرخ آبستنی، 65 درصد نرخ بره زایی، 24 درصد چندقلو زایی، 20 درصد استفاده از همزمان سازی فحلی و 17 ماهگی سن اولین جفت گیری میش ها. بر اساس نتایج، همبستگی منفی (05/0p <) بین سامانه پرورش و اندازه گله (با افزایش تعداد دام سامانه پرورش به سمت سامانه عشایری سوق پیدا کرده است) و بین اندازه گله و استفاده از همزمان سازی فحلی وجود داشت که به معنای این است که در گله های بزرگ تر سامانه پرورش به سمت سامانه عشایری سوق یافته است و در این نوع سامانه علاقه کمتری به استفاده از روش های نوین همزمان سازی فحلی وجود داشت. نتیجه گیری نهایی: نتایج کلی پژوهش حاضرعملکرد پایین تولید مثلی در گله های گوسفند قزل استان آذربایجان شرقی و غربی را نشان داد که ممکن است به علت استفاده کم از روش های همزمان سازی فحلی و مدیریت ضعیف باشد. بنابراین به نظر می رسد با اطلاع رسانی در مورد روش های نوین همزمان سازی فحلی به گوسفندداران و بالا بردن سطح دانش آنها در این زمینه به همراه آموزش جیره نویسی و مدیریت دام هایی که همزمان سازی فحلی شده اند، بتوان بهبود عملکرد تولید مثلی و سودآوری بالاتر را در سطح منطقه ایجاد کرد.

ماهی سفید (Rutilus frisii kutum) یکی از مهمترین ماهیان اقتصادی دریای خزر می باشد که هر ساله برای تولیدمثل از دریای خزر به رودخانه های مختلف از جمله رودخانه تجن مهاجرت می نماید. بر این اساس هر ساله از طریق تکثیر مصنوعی میلیون ها عدد بچه ماهی سفید به رودخانه های ورودی به دریای خزر رهاسازی می شوند. در این بین مولدین نر نقش مهمی در فرایند تکثیر مصنوعی دارند. به این دلیل بررسی اثر سن مولدین نر ماهی سفید رودخانه تجن در فصل تکثیر 1386، بر روی عوامل کارایی تکثیر مصنوعی ضروری به نظر رسید. برای این منظور اسپرم های 3 گروه از مولدین نر (3، 4 و 5 ساله) با تخمک های مولدین ماده بصورت جداگانه لقاح داده شد. بر اساس نتایج به دست آمده، مولدین نر 3 ساله و مولدین نر 4 ساله، به ترتیب بیشترین میزان اسپرماتوکریت (53.67±18.03 درصد) و غلظت اسپرم (31.38±12.16x109) را داشته اند. بین تیمارهای مورد بررسی از نظر میانگین درصد لقاح و درصد ظهور لارو اختلاف معنی دار اماری مشاهده شد. بر پایه نتایج به دست آمده تخم های حاصل از لقاح اسپرم های مولدین نر 4 ساله با مخلوط تخمک های مولدین ماده بیشترین میانگین درصد لقاح (95 درصد) و درصد تفریخ (89.43 درصد) را داشته است. بنابراین طبق نتایج به دست آمده مولدین نر 4 ساله بهترین گزینه جهت تکثیر مصنوعی می باشند.

در این پژوهش اثرات گنادوترپین سرم مادیان آبستن و گنادوتروپین جفتی انسان بر عملکرد تولیدمثلی میش های نژاد آتابای در فصل تولیدمثلی و غیرتولیدمثلی بررسی و به این منظور، 2 آزمایش در این دو فصل انجام شد. در هر آزمایش، تعداد 30 راس میش آتابای با میانگین وزن اولیه 5/1±28 کیلوگرم و میانگین سنی 45/0±5/2 سال به طور تصادفی در 3 گروه 10 تایی مشابه تقسیم شدند. پس ازهم زمان سازی فحلی با استفاده از پروژسترون تزریقی، تیمارهای زیر مورد بررسی قرار گرفتند: گروه اول (شاهد)، میش هایی که فقط سرم فیزیولوژی دریافت کردند، گروه دوم، میش هایی که به میزان 1000 واحد بین المللی هورمون گنادوتروپین سرم مادیان آبستن دریافت کردند و گروه سوم، میش هایی که علاوه بر سرم مادیان آبستن به میزان 500 واحد بین المللی از گنادوتروپین جفتی انسان نیز دریافت کردند. درصد بروز فحلی در فصل تولیدمثلی برای تمام گروه های آزمایشی یکسان بود (05/P>0) اما در فصل غیرتولیدمثلی، درصد بیشتری از میش های گروه 3 فحلی را نشان دادند  (05/P<0). میزان آبستنی در فصل غیرتولیدمثلی برای گروه های 1، 2 و 3 به ترتیب 80، 90 و 100 درصد تعیین شد  (05/P<0)  اما نرخ آبستنی در فصل تولیدمثلی در گروه های آزمایشی معنی دار نبود. طول دوره آبستنی و نیز طول دوره زایش در هر دو فصل برای گروه های دریافت کننده گنادوتروپین ها کمتر ازگروه شاهد بود (05/P<0). در این مطالعه نرخ تک قلوزایی در هر دو آزمایش، برای میش های گروه سوم به طور معنی داری (05/0P<) کمتر از دو گروه دیگر بود اما درصد چند قلوزایی در گروه سوم بیشتر از گروه های اول و دوم بود (05/P<0). درصد بره زایی در فصل تولیدمثلی برای گروه های اول، دوم و سوم به ترتیب 90، 80 و 140 درصد تعیین شد (05/P<0) در حالی که در فصل غیرتولیدمثلی تفاوتی در خصوص درصد بره زایی در بین گروه های آزمایشی مشاهده نشد. نتایج این مطالعه نشان داد که درصد فحلی، نرخ آبستنی، طول دوره آبستنی و درصد تک قلوزایی تحت تاثیر فصل قرار ندارند اما طول دوره زایش برای فصول تولیدمثلی و غیرتولیدمثلی به ترتیب 6، 22، 5 و 27 روز به دست آمد (05/P<0). همچنین، درصد چند قلوزایی و درصد بره زایی در فصل تولیدمثلی بیشتر از فصل غیرتولیدمثلی بود (05/P<0).